Czego nie nauczy tunel do lotów w wingsuicie

Obiekt, który twierdzi, że tunel aerodynamiczny przygotowuje pilota do skoku — i kropka — straci dokładnie tę grupę docelową, do której próbuje dotrzeć. Piloci wingsuitów doskonale wiedzą, czego wymaga od nich skok, ponieważ większość z nich wykonała ich setki. Uczciwe pytanie nie brzmi, czy tunel pomaga. Brzmi ono: które konkretnie umiejętności można przenieść na rzeczywistość, a których kategorycznie nie. Precyzyjne określenie tej granicy jest tym, co buduje zaufanie w społeczności, która nie obdarza nim z góry.

1. Co dobrze przekłada się na rzeczywistość

Pozycja ciała, reakcja na sterowanie oraz pamięć mięśniowa w korygowaniu znoszenia w poruszającym się strumieniu powietrza to dokładnie to, do czego izolowania i powtarzania został stworzony tunel aerodynamiczny. To przełożenie jest dobrze udokumentowane i stanowi całe założenie korzystania z tunelu w tej dyscyplinie — fizyka przepływu powietrza działającego na ciało jest prawdziwa, a korekty, których uczy się pilot, są tymi samymi korektami, których wymaga skok.

2. Czego nie da się przenieść — konkretne przykłady

Lot na czaszy i lądowanie. Po zakończeniu części skoku w wingsuicie, pilot znajduje się pod spadochronem, sterując nim i lądując — to zupełnie odrębne zagadnienie lotnicze z własną aerodynamiką, oceną sytuacji i ryzykiem. Żaden tunel aerodynamiczny nie umieszcza pilota pod czaszą, a żadna ilość czasu spędzonego w tunelu nie zastąpi tego treningu.
Procedury wyjścia (exit). Moment opuszczenia statku powietrznego lub klifu — uderzenie wiatru, początkowa niestabilność, pierwsza sekunda ustalania stabilnej pozycji ze startu stojącego lub kuczącego — nie ma miejsca nigdzie indziej, jak tylko podczas rzeczywistego wyjścia. Jest to umiejętność odrębna od utrzymywania pozycji, gdy jest się już stabilnym w strumieniu powietrza.
Świadomość wysokości i podejmowanie decyzji w czasie rzeczywistym. Sprawdzanie wysokościomierza, śledzenie czasu pozostałego do ziemi oraz podejmowanie decyzji o otwarciu spadochronu lub przerwaniu procedury pod rzeczywistą presją wysokości to umiejętności, które istnieją tylko wtedy, gdy wysokość jest prawdziwa. Sesja w tunelu nie wymaga zarządzania wysokością.
Ocena terenu. Odczytywanie, gdzie tor lotu ciała faktycznie przetnie grań, dolinę lub strefę lądowania — umiejętność najczęściej powiązana ze śmiertelnymi wypadkami w wingsuit BASE jumpingu — nie ma swojego odpowiednika w warunkach indoorowych. W tunelu nie ma terenu.
Obciążenie psychiczne w rzeczywistym środowisku. Utrzymanie sprawności działania, gdy między pilotem a ziemią nie ma nic poza powietrzem, jest udokumentowanym, odrębnym elementem prawdziwych skoków, którego tunel z założenia nie odtwarza.

3. Dlaczego przypisywanie tunelowi zbyt dużych możliwości przynosi efekt odwrotny do zamierzonego

Badania nad szkoleniami lotniczymi mają nazwę na to, co się dzieje, gdy symulator jest przedstawiany — lub używany — jako obejmujący więcej, niż w rzeczywistości: transfer negatywny . Ma on miejsce, gdy szkolenie na urządzeniu, które nie odzwierciedla wystarczająco dokładnie rzeczywistych warunków, uczy nawyków lub daje fałszywe poczucie przygotowania, których następnie trzeba się oduczyć, czasem ponosząc realne koszty w rzeczywistym środowisku. Udokumentowane przyczyny obejmują traktowanie wierności urządzenia szkoleniowego jako szerszej niż jest w rzeczywistości, a także sytuacje, w których instruktorzy — celowo lub nie — pozwalają uczniom wierzyć, że dana umiejętność została opanowana, podczas gdy tak nie jest.

To samo ryzyko dotyczy bezpośrednio szkolenia w tunelu do lotów w wingsuicie. Pilot, który opuszcza program tunelowy w przekonaniu, że jego ocena wysokości lub czytanie terenu zostały w znaczący sposób wytrenowane, podczas gdy w rzeczywistości trenowano jedynie kontrolę nad ciałem, wnosi fałszywą pewność siebie w tę część skoku, w której fałszywe poczucie gotowości jest najbardziej niebezpieczne. Prawdziwa wartość tunelu — realna, powtarzalna, dobrze udokumentowana — zostaje podważona w momencie, gdy przypisuje mu się możliwości w obszarach, których nie obejmuje.

4. Co tak naprawdę mówi uczciwy program szkoleniowy i marketing

Precyzyjnie nazywaj trenowaną umiejętność w tym samym zdaniu, w którym mowa o korzyściach — „pozycja ciała i reakcja na sterowanie”, a nie „latanie w wingsuicie” jako niezróżnicowana całość.
Określaj granice równie jasno, co korzyści. Opis programu, który wymienia to, czego tunel nie obejmuje, jest dla tej grupy docelowej bardziej wiarygodny niż ten, który wymienia tylko zalety.
Kieruj elementy, których tunel nie może nauczyć, tam, gdzie są one faktycznie nauczane — do stref zrzutu, na szkolenia z pilotażu czaszy, do programów mentorskich BASE jumpingu — zamiast o nich milczeć.
Pozwól instruktorom mówić „tym się tutaj nie zajmujemy”. Instruktor zachęcany do sugerowania szerszego zakresu szkolenia, niż obiekt faktycznie zapewnia, to najszybszy sposób na zniszczenie zaufania w tak dobrze poinformowanej społeczności.

5. Co to oznacza dla Twojego programu

Powiedz nam, jak chcesz pozycjonować swój obiekt w pełnym procesie rozwoju pilota — jako samodzielne doświadczenie, uzupełnienie treningu skoków w zakresie kontroli ciała, czy też część ustrukturyzowanej ścieżki z partnerami ze stref zrzutu — a my pomożemy Ci zbudować program nauczania, który określa własne ograniczenia równie jasno, co korzyści.

Źródła i uwagi

Konkretne luki między szkoleniem w tunelu aerodynamicznym a rzeczywistymi skokami spadochronowymi/skokami w wingsuicie (lot na czaszy i lądowanie jako odrębna umiejętność bez odpowiednika w warunkach indoorowych; procedury wyjścia ze statku powietrznego lub klifu jako umiejętność odrębna od utrzymywania pozycji w ustalonym strumieniu powietrza; świadomość wysokości i podejmowanie decyzji w czasie rzeczywistym; obciążenie psychiczne w rzeczywistym środowisku): zgodne z opublikowanymi porównaniami indoor skydivingu i skoków na otwartym powietrzu, pochodzącymi z działających stref zrzutu i szkół spadochronowych.
Ocena terenu jako główna zidentyfikowana przyczyna śmiertelnych wypadków w wingsuit BASE jumpingu: zgodne z naszym opublikowanym artykułem na temat

Brak drugiej szansy

, cytującym Mei-Dan i in., „Fatalities in Wingsuit BASE Jumping”, Wilderness & Environmental Medicine, 2013.

Transfer negatywny w szkoleniach na symulatorach (szkolenie na urządzeniu, które nie odzwierciedla wystarczająco dokładnie rzeczywistych warunków, powodujące powstawanie fałszywych nawyków lub fałszywej pewności siebie, których trzeba się oduczyć w rzeczywistym środowisku; udokumentowane przyczyny obejmują zawyżoną wierność urządzenia oraz instruktorów pozwalających uczniom wierzyć, że dana umiejętność została opanowana, podczas gdy tak nie jest): zgodne z opublikowanymi badaniami nad czynnikiem ludzkim w lotnictwie, dotyczącymi transferu negatywnego w szkoleniach.
Powiązane lektury: nasze opublikowane artykuły na temat